Een amphitheater is typisch een openluchtlocatie waarvan er twee basistypen zijn. Een, gelijkend op de amphitheaters van de oude Romeinen, heeft een cirkelvormig speelgebied omringd door getrapte zitplaatsen. De ander heeft de vorm van een sector van een cirkel, met het speelgebied lopend van de punt van de sector naar de boog van de cirkel en met het publieksgebied daarbuiten.
Het Romeinse-type amphitheater laat een publiek een duidelijk zicht hebben op het stuk of andere voorstelling, hoewel vanaf een verhoogde positie en tenminste voor de meeste publieksleden. Naar beneden kijken op de actie kan een publiek een gevoel geven van in de positie van een rechter te zijn, aangezien personages daden plegen die dom, onprincipieel en zelfs crimineel kunnen zijn. In een amphitheater dat een sectorvorm heeft, kan het toneel verhoogd zijn zodat het publiek naar boven kijkt naar de actie, wat de regisseur geheel andere opvoeringmogelijkheden geeft.
In een Romeins-type amphitheater houden veel uitvoerders hun hoofden omhoog, in een poging hun stemmen te projecteren naar de allerbovenste zitplaatsen. Ook draaien uitvoerders vaak langzaam 360 graden terwijl ze sleuteltoespraken houden, om ervoor te zorgen dat iedereen in het publiek hoort wat er gezegd wordt. In het sector-type amphitheater is de sectorvorm essentieel een geluidstrichter, zodat elk geluid dat tijdens de voorstelling geproduceerd wordt, van nature naar het publiek reist.
In beide typen amphitheater is het publiek waarschijnlijk fysiek dichter bij de actie dan in sommige andere typen theater. Een bekwame regisseur kan deze fysieke nabijheid tot haar voordeel gebruiken, om een meer betrokken opvoering te bereiken. Voor delen van het stuk die emotioneel verhoogd zijn, kan de regisseur het tempo vertragen en vragen om meer gevoelige uitvoeringen, zodat het publiek meer kans heeft om verbinding te maken met en geroerd te worden door het ontvouwende drama.
Het tempo van theaterstukken opgevoerd in beide typen amphitheater is vaak sneller dan dat van andere theaters. Decors zijn meestal afwezig in Romeinse-type amphitheaters, aangezien ze de zichtlijnen van een deel van het publiek zouden doorsnijden. Volgens Professor Andrew Gurr betekent dit dat stukken vaak zonder scène- of acte-eindes worden opgevoerd, en worden geleverd in een tempo ontworpen om de aandacht van het publiek te houden. Ook de gemakkelijk zichtbare, openlucht-aard van sector-type amphitheaters dicteert vaak een moedige, publieke en snel getempoiseerde stijl van levering, deels beïnvloed door de onvoorspelbaarheid van het weer.