Dally Winston is de scherpste rand in een vol verhaal. Ponyboy introduceert hem in Hoofdstuk 1: "Hij was tougher, colder, meaner dan de rest van ons... Het verschil dat een greaser van een hood scheidt was niet aanwezig in Dally."
Gearresteerd op tien. Liep met New York bendes. Gevangenis voor volwassenheid. Hij doet niet zomaar alsof hij tough is – hij is gesmeed door een wereld die geen zachtheid bood aan arme jongens. Zijn cynisme is geen houding; het is pantser.
Maar voor Johnny Cade? Dally riskeert alles. Geeft ze een geladen pistool, vijftig dollar, een gedetailleerd onderduikplan in Windrixville. Toen de kerk brandt, is hij daar – zijn arm brandend kinderen redden. Hij doet geen "heroïsch." Hij doet voor Johnny.
Johnny's dood breekt het enige wat Dally waardeerde. Hij overvalt een supermarkt, waait een ongeladen pistool aan politie, en dwingt zelfmoord-door-cop. Zijn laatste woord: "Pony..." Geen vloek. Geen roem. De naam van de jongen die hem zag.
Alleen Johnny zag het. De roman suggereert dat Dally hem liefhad – misschien de enige die hij ooit liefhad. In een wereld die waarde meet in toughness, is Dally's tragedie dat zijn capaciteit voor liefde geen veilige uitlaat had. Hij koos voor de dood boven een toekomst zonder zijn broer.