Creative expressie overschrijdt culturele en maatschappelijke grenzen over de hele wereld. Van Griekse theaters en Romeinse fora tot Elizabethans drama, de wens om creatief een verhaal te vertellen aan een groep mensen is zo oud als de georganiseerde beschaving. De werelden van theater, drama en dans zijn geëvolueerd van naties die naties veroverden, de kenmerken van de samenleving ervoor overnemend terwijl het gevormd werd tot een zich altijd opnieuw uitvindende kunstvorm.
Theater, drama en dans zijn nauw verwante elementen van de kunsten en zijn niet gemakkelijk van elkaar te scheiden. Naarmate elk zich ontwikkelde en zijn eigen niche uitholten, schijnen hun kenmerkende gelijkenissen nog meer door: expressie. Elk probeert te communiceren, van cultuur tot religie tot samenleving, van Griekenland tot Rome tot Engeland, een verhaal van zijn volk.
Drama, als woord, is afgeleid van het oude Grieks en betekent "te doen" of "daad" en vormt de historische basis voor wat in moderne tijden simpelweg theater wordt genoemd. Griekse invloed wordt gevoeld door de hele geschiedenis van drama, dans en theater, zelfs de term "thespian" is ontleend aan de eerste acteur, Thespis.
"De vroegste oorsprong van drama is te vinden in Athene waar oude hymnen, genaamd dithyramben, werden gezongen in eer van de god Dionysos," volgens pbs.org. "Eén van deze, de 'Stadsdionysia,' een feest van entertainment in eer van de god Dionysos, had competities in muziek, zang, dans en poëzie. En het meest opvallende was dat de winnaar gezegd werd een rondzwervende barde genaamd Thespis." Zijn stijl was heftig en emotioneel, met de jonge Griek die op karren sprong door de stad om poëzie te declameren alsof hij interactie had met de menigte. De optredens waren zo indrukwekkend dat het dichters deed nadenken over het idee van complete evenementen gebaseerd op Thespis' bijna conversationele stijl. Hieruit zien we de geboorte van theater, en acteren.
Naarmate het Romeinse rijk zich uitbreidde, ontmoette het uiteindelijk landen die door Griekenland werden beheerst, en ontdekte het Griekse drama. Toen Griekenland geassimileerd werd in de enorme territoria bezet door de Romeinen, evolueerde drama. Romeinse interpretaties van drama en theater combineerden de tragische en komische verhalen geïnitieerd door Griekse toneelschrijvers met toegevoegde muzikale elementen. Hoewel de Grieken gedachtewekkend drama moedigden zoals de grote toneelstukken van Euripides en Aeschylus, was Romeins theater meer staatsgecontroleerd. Theaters werden de dag van de optredens gebouwd en 's nachts afgebroken. Toeschouwers mochten niet zitten tijdens de producties, omdat de Romeinse Senaat de Griekse invloed op de bevolking vreesde.
Romeinse toneelstukken neigden naar dat van de circus, religieuze gebeurtenis, of brede komédie, met de meeste Griekse elementen van tragedie genegeerd, deels door de vrees van de overheid voor het effect op de gemiddelde Romeinse burger.
Als gevolg van Rome's expansie bereikten drama en theater Engeland, een van Rome's verste territoria. Theater ontplofte in Engeland tijdens de heerschappij van Elizabeth I (1558 tot 1603), met de werken van William Shakespeare en Christopher Marlowe die door de tijd heen werden gehouden als de hoogste uiting van de theaterkunst. Theater in Engeland kon loskomen van religieuze en staatsgemotiveerde producties deels door het Romeinse rijk's dood eeuwen eerder en Engelslands scheiding van de Katholieke kerk.
Theater in het Elizabethaanse Engeland zag de opkomst van de kunstvorm als een vaste ruimte met permanente schouwburgen zoals het beroemde Globe Theatre, waar Shakespeare's stukken werden gespeeld. Deze stukken (zoals "Romeo & Julia," "Hamlet" en "Titus Andronicus") bouwden voort op de tragische en komische thema's uit het Griekse drama en toonden hun Romeinse wortels door religieuze overtone te behouden. Het is door deze bouwstenen dat praktisch al het moderne theater, drama en dans zijn gebaseerd.
Theater werd een groot bedrijf in de moderne wereld waar toeschouwers massaal naar schouwburgen strroomden om de nieuwste producties te zien. "...commercieel theater voorderde met volle kracht, zich manifesterend in de ontwikkeling van veelbeliebde drama-vormen zoals grote musicals (theater samengesteld uit lied en dans) beginnend met Ziegfield's Follies en uitgroeiend tot volwassen musicals als 'Oklahoma!' 'Porgy and Bess' en 'Showboat,'" volgens msuiit.edu.
De opkomende geldmaker die modern muzikaal theater was, leidde tot grotere technologische vooruitgang voor het toneel, wat producties als Phantom of the Opera en Miss Saigon mogelijk maakte. Deze vooruitgang diende twee doelen: om grotere diepte in plot, prestatie en opvoering te laten toe; en om te concurreren met theaters nieuwste concurrent, film.
De opkomst van de "Musical" zag de wereld van theater, drama en dans zich verplaatsen buiten de kunstzinnige arenas en open ruimtes in de mainstream van de Amerikaanse samenleving in de 20e eeuw. Muzikaal theater steeg tot de grootste prominentie in New York's beroemde Broadway, een rij theaters en schouwburgen die publiek uit de hele wereld trok op manieren die de oude Grieken en Romeinen zich nooit hadden kunnen voorstellen. De basiselementen van expressie bleven intact, ongeacht de grootte en omvang van een gegeven muzikaal nummer, scène of show, de wens is nog steeds om te communiceren met degene die de voorstelling bekijkt. In dit opzicht is theater werkelijk tijdloos.