Biff Loman is niet alleen Willy's zoon. Hij is de verlichaming van alles wat het stuk bekritiseert. Eens de gouden jongen — high school footballster, beursvooruitzichten, Willy's levend bewijs dat persoonlijkheid + inspanning = succes — wordt hij het bewijs dat de formule een leugen is.
Boston. De hotelkamer. De Vrouw. Biff ontdekt zijn vader's ontrouw weken voor zijn high school diploma. De onthulling breekt niet alleen zijn hart — het breekt zijn wereldbeeld. De man die leerde "wees geliefd en je zult nooit willen" is een frauduleus. Het successesevangelie is een bedrog.
Na Boston kan Biff geen baan vasthouden. Hij steelt. Hij drift west, werkt ranches, keert oost, steelt weer. Elke mislukking versterkt de les: de regels werken niet. De Droom levert niet. Hij is niet lui — hij is ontwil. Er is een verschil.
In de klimactische confrontatie (Act II) dwingt Biff het gezin tot hun eerste eerlijke uitwisseling:
"We hebben tien minuten lang nooit de waarheid verteld in dit huis!"
Hij noemt de illusie. Hij verwerpt de "vals" Droom. Hij kiest voor authenticiteit — zelfs als het betekent toe te geven, "Ik ben een dubbeltje per dozijn, en jij ook."
Biff "wint" niet. Hetstuk biedt geen overwinningsslag. Maar hij is de enige Loman die de begraafplaats vrij verlaat.