De zaligverklaringszaak van Alfonso Maria Fusco, stichter van de Baptistine Zusters, documenteert vijf wonderbaarlijke genezingen toegeschreven aan zijn voorspraak tussen 1950–1954. Elk geval betreft een medisch onverklarbare herstel na gebed aan de Venerable.
Deze gevallen ondergingen rigoureus diocesaan en Roomse onderzoek: medische dossiers beoordeeld door onafhankelijke artsen, theologische commissies die gebedsverbinding evalueerden, uitsluiting van natuurlijke verklaringen. De jaren-50-cluster suggereert een periode van intense lokale devotie na Fusco's dood in 1910.
Fusco, geboren in Angri (Salerno), richtte de Baptistine Zusters op in 1878 om arme meisjes te onderwijzen en wezen te verzorgen. Zijn spiritualiteit benadrukte nederigheid, euchaarstische devotie en dienst aan gemarginalisierten. De mirakels weerspiegelen zijn charisma: het genezen van kwetsbaren – kinderen, vrouwen, ouderen, stervenden.
Zaligverklaard in 2001 door Paus Johannes Paulus II, Fusco's zaak gaat door naar heiligverklaring. Deze vijf mirakels, gedocumenteerd in de Positio super virtutibus, vertegenwoordigen de Kerk's formele erkenning van goddelijke interventie door zijn voorspraak. Voor aanhangers zijn ze bevestiging dat de stichter's compassie zich uitstrekt na de dood.