Macbeth doodt Duncan om *koning te worden*. Hij doodt Banquo en probeert Fleance te doden om *koning te blijven* — specifiek om **de hekenso belofte aan Banquo te annuleren**: "Gij zult koningen krijgen, hoewel gij geen zult zijn."
Macbeth huurt **Twee Moordenaars** (later verschijnt een Derde). Hij **liegt tegen hen** — beweren dat Banquo *hen* onderdrukte, promotie ontzegde. Hij **corrumpeert anderen** om zijn handen *technisch* schoon te houden. De banketscène (3.4) — Banquo's spook op *Macbeth's* stoel — bewijst de **psychische mislukking**: de troon *behoort* aan Banquo's lijn.
"De worm die vluchtte / Heeft natuur die in de tijd gif zal kweken." Fleance's overleving **garandeert de profetie**. Historisch: Fleance → Walter → Stewart-lijn → **Jakobus I van Engeland (Jakobus VI van Schotland)** — Shakespeare's beschermheer. Het spel *valideert* de Stuart-dynastie *door* het mislukken van Macbeth's komplot.
Macbeth doodt Banquo om **het verleden te dempen** (getuige) en Fleance om **de toekomst te wurgen** (opvolger). Hij slaagt bij de eerste, faalt bij de tweede. Het **spook bij het banket** is de terugkeer van het onderdrukte: *je kunt de tijd niet doden*.