In De Schuilplaats, toen Corrie ten Boom de zorg voor haar zus Betsie in het concentratiekamp Ravensbrück intensieveerde, verwaarloosde ze haar eigen gezondheid – maaltijden overslaan, hygiëne negeren – en de onvermijdelijke stress ondermijnde haar mentale en emotionele welzijn.
Deze dynamiek illustreert de zorgverlenerparadox: liefde dwingt tot totaal geven, maar zonder zelfbehoud, breekt de zorgverlener samen. Betsie's zachte herinnering – "Corrie, je moet eten" – benadrukt de wederzijdse afhankelijkheid zelfs in extremis. Corries overleving (en naoorlogse dienst) hing ervan af dat anderen uiteindelijk voor haar zorgen.