Frankenstein onderzoekt talrijke diepe thema's, maar twee zijn meest centraal ontwikkeld:
Victor Frankenstein's obsessieve nastreef van kennis—zonder ethische grenzen—leidt tot catastrofale gevolgen. Zijn schepping van het Wezen stamt van overmoed, en hij verwaarloost verantwoordelijkheid, wat resulteert in tragedie voor zichzelf, zijn familie, en zijn schepping. De roman waarschuwt tegen wetenschap los van moraal.
Het Wezen is niet kwaad geboren; hij wordt gevormd door afwijzing, isolatie, en wreedheid. Zijn afglijding in geweld roept vragen op over aangeboren aard versus opvoeding, maatschappelijke verantwoordelijkheid, en de capaciteit voor verlossing. Zowel Victor als het Wezen belichamen morele ambiguïteit, de lijn tussen schepper en monster vervaagd.
Deze thema's maken Frankenstein een fundamentele tekst voor bio-ethiek, wetenschapsfilosofie, en Gothische literatuur.