Typen Drama: Van Aristoteles' Zes Vormen Tot Moderne Genres
Aristoteles' Zes Vormen (Poetica)
- Tragedie: Ernstig, complete actie; edele protagonist; hamartia → peripeteia → anagnorisis → catharsis.
- Komedie: Spot met dwaasheden; lagere status personages; gelukkig einde; lach als correctief.
- Epos: Verhalend, niet uitgevoerd; grote omvang; held van legende; hexameter verzen. (Aristoteles vergelijkt met tragedie.)
- Dithyramb: Koorhymne aan Dionysos; oorsprong van tragedie (Aristoteles' claim).
- Satyrspel: Kort, burlesk; satyrkoor; mythische parodie; na tragische trilogie opgevoerd.
- Mimus: Geïmproviseerd, lage komedie; mime, dans, muziek; alledaagse personages; populair vermaak.
Belangrijke Post-Aristotelische Genres
- Melodrama: Verhoogde emotie, morele polarisatie, muziekondersteuning, sensationele plot (19e eeuwdominant).
- Fars: Extreme fysieke komedie, onwaarschijnlijke situaties, typepersonages, snelheid.
- Tragikomédie: Mengt tragische inszet met komische verlichting/resolutie (bijv. The Winter's Tale, Waiting for Godot).
- Historisch Drama: Echte gebeurtenissen/personages gedramatiseerd (Shakespeares histories, A Man for All Seasons).
- Huiselijk Drama: Alledaagse midden/arbeidersklassen leven, realistische detail (Ibsen, Chekhov, Williams).
- Sociaal/Probleem Drama: Onthult onrecht, pleit voor verandering (A Doll's House, The Crucible, Angels in America).
- Psychologisch Drama: Interieuriteit, onbewustzijn, gefragmenteerd zelf (Strindberg, O'Neill, Kane).
- Musical Theater: Geïntegreerde lied/dans/boek (Gouden Eeuw → Sondheim → hedendaags).
- Absurdistisch Theater: Zinloosheid, circulariteit, taalverval (Beckett, Ionesco).
- Postdramatisch Theater: Tekst gedecentreerd; beeld, lichaam, media, installatie (Lehmann).
Voorbehoud
Geen vast aantal. Genres hybridiseren, culturen definiëren anders, en nieuwe vormen ontstaan. De lijst is een kaart, geen territorium.