De zwevende dolk verschijnt in Acte 2, Scene 1 (niet Acte 1). Terwijl Macbeth zich voorbereidt Duncan te doden, hallucineert hij een dolk die wijst naar de koninklijke kamer.
Deze monoloog onthult Macbeths psychologische ontbinding en voorspelt de bloedbad die volgt. De dolk is zowel een product van zijn koortsende verbeelding als een oproep van de donkere krachten die hij heeft geroepen.