Waarom Shakespeare tragedies schreef (1603–1613)
Motivaties
- De menselijke conditie verkennen: Ambitie, jaloezie, troost, liefde, sterfelijkheid – onder druk.
- Klassieke invloed: Griekse/Romeinse tragedie (Seneca, Euripides) bood structuur en precedent.
- Morele onderzoek: Handelingen hebben gevolgen; orde hersteld door lijding.
- Künstlerieke uitdaging: Vijf akten van escerende catastrofe volhouden test vakmanschap.
Timing
- Vroegere tragedies: Titus Andronicus (1590s), Romeo en Julia (1595)
- Grote tragedies clusteren 1603–1613: Hamlet, Othello, Koning Lear, Macbeth, Antonius en Cleopatra, Coriolanus, Timon van Athene
- Late romanses (Perikles, Cymbeline, The Winter's Tale, The Tempest) mengen tragische structuur met verlossende afsluiting.
De Jacobeaanse era's politieke onzekerheid (Poederplot, opvolgingsangst) verdiepte de resonantie van de tragedies. Shakespeare schreef wat zijn tijd verlangde – en wat alle tijd begrijpt.