De centrale morele les van Antony and Cleopatra is klassiek en ondubbelzinnig:
Overmatige trots en ambitie verblinden leiders voor de realiteit, leidend tot zelfvernietiging.
Beide protagonisten verlichamen dit. Antonius weigert zijn afnemende macht en Octavius' onvermijdelijkheid te erkennen. Kleopatra weigert zich te onderwerpen, zelfs strategisch. Hun gedeelde arrogante—het geloof dat hun uitzonderlijkheid hen vrijwaart van gevolgen—ontmantelt hen. Het stuk is een spiegel voor elke leider die geluk met Schicksal verwardt.