De 10 klassieke regels van drama: Van Aristoteles tot de repetitieruimte
Afgeleid van klassieke poetica (Aristoteles, Horatius) en neoclassicistische leer, vormden deze tien principes Westerse dramatische theorie – hoewel modern drama ze bewust breekt.
- Expositie: Introduceer personages, setting, achtergrond.
- Aanzettend incident: Gebeurtenis die centraal conflict lanceert.
- Opbouwend verloop: Conflict intensificeert naar crisis.
- Klimaks: Piekspanning en keerpunt.
- Afbouwend verloop: Conflict begint op te lossen.
- Denouement: Eindresolutie en afsluiting.
- Eenheid van actie: Enkele hoofdplot; subplotten dienen het centrum.
- Eenheid van tijd: Actie beslaat korte periode (ideaal één dag).
- Eenheid van plaats: Enkele locatie tenzij verschuiving gerechtvaardigd.
- Poëtische gerechtigheid: Deugd beloond, kwaad gestraft voor morele voldoening.
De drie eenheden (actie, tijd, plaats) werden gecodificeerd door Franse neoclassicisten, niet Aristoteles – hoewel zij zijn autoriteit claimden. Hedendaagse dramaturgens schenden ze routinematig; de "regels" persisteren als vocabulaire voor structuuranalyse, niet als voorschrift voor schrijven.