Klassiek Drama: Griekse En Romeinse Fundamenten Van Westers Theater
Klassiek drama omvat de theatertradities van oud-Griekenland en Rome – de basis van Westers drama. Drie hoofdtypes:
- Tragedie: Menselijk lijden, morele botsing, goddelijke vergelding. Meesters: Aeschylus, Sophocles, Euripides.
- Komedie: Satire, fantasie, maatschappijkritiek. Meesters: Aristophanes (Oude Komedie), Menander (Nieuwe Komedie), Plautus, Terentius (Romeins).
- Satyerspel: Burleske tragicomedie met een koor van satyrs – komische verlichting na de tragische trilogie.
Definerende Kenmerken
- Koor: Een collectieve stem die commenteert, vertelt, de gemeenschap belichaamt.
- Maskers: Maakten rolveelvoud, stemprojectie, archetypische zichtbaarheid mogelijk.
- Poëtische taal: Vers (jambische trimeter, choraal-lyrisch) verheft spraak tot ritueel.
- Eenheden: Tijd, plaats, actie – Aristotelische idealen die structuur vormden.
- Didactisch doel: Moreel, burgerlijk, religieus onderwijs in vermaak verweven.
Klassiek drama's DNA – structuur, archetype, het koor als geweten – codeert nog steeds hedendaags theater.