Sophocles gebruikt meesterlijk dramatische ironie – waarbij het publiek cruciale feiten kent die de personages niet kennen – om spanning te verhogen en de tragedie van Oedipus Rex te verdiepen.
Hij jaagt onherroepelijk op Laius' moordenaar, onwetend dat hij zelf de moordenaar is. Het publiek weet de waarheid vanaf het begin, wat elke onderzoek naar een pijnlijke aftelling maakt.
Zijn overmoed en vluchtige temperament blinden hem voor waarschuwingen, met name van Tiresias. Ironicerwijs drijft zijn vastberadenheid om de waarheid te ontdekken hem onafwendelijk naar zijn eigen ondergang.
Oedipus' wanhopige pogingen om zijn lot te ontvluchten – zijn vader doden en moeder trouwen – zijn de Handelingen die het tot stand brengen.
Ze vermoedt de waarheid maar onderdrukt het, voegend nog een laag ironie toe terwijl ze Oedipus probeert te kalmeren met het bewijs dat hem veroordelt.
Oedipus vloekt de moordenaar, onwetend zichzelf vloekend. Hij zweert de dader te verbannen – zichzelf dus tot balling veroordelend.
Wij ontfermen ons over Oedipus terwijl we zijn ruin voorzien, creërend een complexe emotionele betrokkenheid die de thema's van lot, vrije wil, en de grenzen van menselijke kennis onderstreept.