De definitieve tragische drang in Macbeth is de protagonisten onverzadigbare ambitie om macht.
Deze ambitie drijft hem tot de moord op koning Duncan, zijn verwant en gast, wat elke heilige band schendt—verwantschap, gastvrijheid, loyaliteit. Eenmaal gekroond, metastaseert de ambitie tot paranoia: hij beveelt de doden van Banquo, Macduff's familie en elk waargenomen dreiging.
Macbeth worstelt met geweten ("If it were done when 'tis done...") maar kan de kroon niet weerstaan. De heksenprofetieën werken als katalysatoren, niet als oorzaken—ze aanblazen een vuur dat al brandde.
Zijn boog—edel krijger → moordenaar → tiran → nihilist ("Tomorrow, and tomorrow, and tomorrow")—is een leerboekstudie van macht's corruptie. Het stuk waarschuwt dat toegeven aan zulke drang het zelf vernietigt voordat het het koninkrijk vernietigt.