De uitgebreide, gevouwen kraag die in bijna elk portret van William Shakespeare te zien is, heet een ruif.
In de Elizabethaanse en Jacobijnse tijd was de ruif het ultieme statusaccessoire voor mannen en vrouwen van de hogere klassen. Gemaakt van fijn linnen, kant of kamboom, was gestijfd, gevouwen (vaak met gegloeide strijkijzers) en soms geborduurd met goud of zilver draad.
Shakespeare, als succesvol toneelschrijver, acteur en aandeelhouder in het Globe, zou ruifen hebben gedragen passend bij zijn stijgende status. De skerpe witte ruif is visuele afkorting voor de Bard zelf—een icoon van de eeuw die hij definieerde.