Bittersweet — noch puur verdrietig noch vrolijk.
Buck verliest John Thornton (zijn geliefde mens) door een Yeehat-aanval. Buck doodt de aanvallers, beantwoordt daarna de "roep" — sluit zich aan bij een wolvenroedel, wordt alfa, en keert jaarlijks terug om te rouwen bij Thornton's graf.
| Verdrietig | Hoopvol |
|---|---|
| Thornton sterft gewelddadig | Buck bereikt echte vrijheid |
| Mens-hond band verbroken | Buck vervult vooroudersbestemming |
| Geweld, verlies, rouw | Kracht, leiderschap, thuis horen |
| Mislukking beschaving | Natuurlijke verlossing |
Geen tragédie — transcendentie. Buck overleeft niet alleen; hij wordt. De wildernis is niet wreed — het is waarheid. De jaarlijkse pelgrimage naar Thornton's graf eerkt liefde zonder aan het verleden te ketenen.
Lezersreactie: Vaak tranend maar opbeurend. "Hij was een doder, een ding dat roofde... maar hij was ook een liefhebber."