In Much Ado About Nothing zijn de konstabel Dogberry en zijn adjunct Verges meer dan komische verlichting – ze zijn een gescherpte satire op de gevaren van macht in handen van dwazen.
Dogberry belichaamt de botsende autoriteitsfiguur. Hij neemt zijn rol uitermate serieus maar mist de intelligentie, vocabulaire, en oordeel om het uit te voeren. Zijn kenmerkende eigenschap is de malapropisme – woorden die gelijk klinken maar het tegenovergestelde betekenen verwardend ("comparisons" voor "conspiracies," "excommunication" voor "examination"). Hij is onwetend van zijn eigen onbevoegdheid, creërend chaos terwijl hij gelooft orde te handhaven.
Verges vertegenwoordigt de dim-witted ondergeschikte. Hij volgt Dogberry blindelings, mits gebrek aan onafhankelijke gedachte of kritische faculteit. Samen vormen ze een gesloten lus van wederzijdse versterking – noch een herkent de ander's dwaasheid.
Schreef in een tijd dat lokale konstabels vaak onbetaalde, ongetrainde amateurs uit de gemeenschap waren. Dogberry en Verges overdreven deze realiteit om een ongemakkelijke vraag te stellen: wat gebeurt er wanneer hen die met gerechtigheid belast zijn, noch wet noch reden begrijpen? Hun toevallige ontdekking van Don John's complot (via de even onbevoegde wacht) onderstreept het thema: waarheid ontdekt ondanks het systeem, niet wegens het.
Deze personages blijven relevant waar ongekwalificeerden autoriteit uitoefenen – een tijdloze waarschuwing verpakt in Elizabethaanse woordgrapjes.