Macbeth is een tiran die zijn koning moordt, een vriend slacht, en de moord op vrouwen en kinderen beveelt. Toch oproept Shakespeare's finales een verrassende mate van medelijden. Deze emotionele complexiteit is geen toeval – het is de kenmerk van tragedie.
We leren Macbeth kennen als een dappere krijger, geprezen door koning en kapitein. Zijn daal naar moord en paranoia maakt zijn ruïne umso meer verwoestend omdat we onthouden wie hij was.
Macbeth's monologen – "Tomorrow, and tomorrow, and tomorrow," de dolkvisioen, de stem roepende "Sleep no more!" – leggen een geweten bloot dat weigert te zwijgen. Zijn schuld vermenselijkt hem; we zien een man ontrafelen, niet alleen een schurk succesvol zijn.
Haar slaapwandelen, hallucinaties, en eventualle zelfmoord spiegelen zijn corruptie. Wanneer Macbeth van haar dood erfart, is zijn reactie vermoeide uitputting, geen triomf. Hij staat het einde volkomen alleen op.
De Weird Sisters' profetieën exploiteren Macbeth's ambitie en onzekerheid. Ze waaien koningschap, dan equivoceren. Terwijl Macbeth kwaad kiest, vercompliceert de bovennatuurlijke duwtje pure schurkery.
Malcolm's rechtmatige terugkeer benadrukt wat Macbeth verloren heeft: eer, liefde, vrede, nalatenschap. Het stuk's finale orde maakt zijn chaos meer stootend.
Shakespeare weigert simpelveroordeling. Hij dwingt ons de menselijkheid onder de gruwel te herkennen – een man die duisternis koos maar nooit ophield het gewicht ervan te voelen.