Macbeths Aarzelen voor het Doden van Duncan: Wat Het Onthult
Macbeths monoloog in Handeling 1, Toneel 7 – „Als 't gedaan is wanneer 't gedaan is...“ – is een van Shakespeare's meest doorslaggevende portretten van een geweten in conflict met ambitie. Zijn aarzelen onthult een geest die veel complexer is dan die van een eenvoudige schurk.
- Moreel Geweten vs. Ambitie – Macbeth begrijpt de zwaarte van moord op een koning volledig: het schendt verwantschap, gastvrijheid en goddelijk recht. Hij weet dat de daad „terugkeert / Om de uitvinder te pesten.“
- Vrees voor Gevolgen – Hij anticipeert zowel aardse vergelding (ontdekking, opstand) als eeuwige verdamming („diepe verdamming“).
- Bijgelovige Vrees – De voorspellingen van de heksen hebben zijn gevoel voor lot verstoord. Hij vreest de natuurlijke orde te verstoren.
- Loyaliteit en Dankbaarheid – Duncan heeft hem recent geëerd (Thane van Cawdor). De moord op een weldoener verraadt de code van een krijger.
- Pragmatische Zelfbehoud – Hij weegt praktische risico's: „Wij hebben nog oordeel hier.“
Deze aarzelen lossen Macbeth niet – hij gaat door met de moord – maar vestigen zijn tragedie. Hij is niet kwaad geboren; hij kiest kwaad met open ogen, wat zijn val oneindig meer verwoestend maakt dan een gedachtenloze neergang.