Twaalf van Shakespeares stukken eindigen met een epiloog—een directe toespraak van een acteur aan het publiek, uit de rol stappend om applaus, vergeving of reflectie te vragen. Dit meta-theatrale apparaat erkent de fictie, breekt de vierde muur en stuurt het publiek naar huis met een finale toongebruik.
De stukken:
Opvallend afwezig: de grote tragedies Hamlet, Othello, King Lear, Macbeth—hun finales zijn zo verwoestend dat een epiloog als schending zou voelen. De epilogen clusteren in komedies, romans en histories, waar de terugkeer naar maatschappelijke orde een speelse of reflectieve coda nodigt.