Act II van Romeo and Juliet eindigt niet met dood of verbanning, maar met hoop bevestigd. De laatste scène (II.vi) toont pater Laurentius die de liefdespaar in zijn cel traut – een korte, heilige ceremonie die hen voor God verbindt, alleen getuigd door de pater en de verpleegster.
De gebeurtenissen die vaak toegeschreven worden aan Act II – Tybalt's uitdaging, Mercutio's dood, Romeo's verbanning, Julia's gedwonge huwelijk met Paris, het drankjesplan, de dubbele zelfmoord – spelen zich allemaal af in Act III en verder. Act II is de romantische piek van het spel: de balkonscène (II.ii), de huwelijksregeling (II.iv–v) en het huwelijk zelf (II.vi).
Shakespeare structureert de akt als een bewuste rust voor de storm. De proloog tot Act III ("Now Romeo is beloved and loves again...") signaleert de shift. Het begrijpen van deze grens is belangrijk: het isoleert de korte, private overwinning van de liefhebbers voordat de publieke wereld – vetes, wetten, vaders – het verbrijzelt.