Hamlet bevat een klassieke peripeteia (fortuinkeer) – maar het is niet Hamlet die Claudius vergeeft (hij doet dat nooit). De structurele draaipunt is Handeling III, Toneel iii:
Deze moment – de beslissing om te vertragen – is Aristoteles' keer: een wending van goed fortuin (wraakgever met bewijs) naar slecht (katalysator van catastrofe), veroorzaakt door hamartia (fout). Hamlets fout is intellectuele over-verfijning – theologische logica toepassend op een moment dat actie eist.
De tragedie van het spel is niet dat Hamlet faalt te handelen, maar dat zijn meest bedachte moment zijn meest destructieve wordt. De keer is intern, intellectueel, en volledig menselijk.