In Macbeth Act 5, Scene 5, ondermijnen de soldaten's dialogen en acties Macbeth's vertrouwen in de heksenprofetieën:
"De profetieën die niet geglaubd zullen worden... rijn en rede." Ze behandelen het "bezaarde leven" als bijgeloof, niet strategie.
Malcolm's leger hakkt takken voor camouflage—letterlijk het bos naar Dunsinane verplaatsend. De profetie's "onmogelijke" voorwaarde wordt praktisch vervuld.
"Macduff was uit zijn moeders schoot / Ontijdig gerukt." Dit ontkent "geen van vrouw geboren"—Macduff is de loophole.
Hun moed ("ontmoeten en dragen / Onze lichamen voorwaarts zelfs tot de breuk") toont dat ze niet geloven dat hij onverslaanbaar is. Moreel > profetie.
"Bloedige tiran... ontmoeten en dragen..." Hun motivatie is gerechtigheid, niet vrees. Een heerser die zo'n haat inspireert heeft al verloren.
Het publiek weet dat de profetieën equivocaties zijn (technisch waar, praktisch vals). De soldaten's pragmatische realiteitscheck blootlegt Macbeth's magische denken als waan.