Wanneer de heksenprofetie Macbeths ambitie ontbrandt, is zijn transformatie van loyale thane tot moordende tiran snel en ontzettend. Aanvankelijk vult het nieuw verworven koningschap hem met een ontzettende zelfverzekerdheid — hij voelt onoverwinnelijk, door het lot uitgekozen. Maar de moord op Duncan verplettert elke illusie van grandezza.
Shakespeare kaart de psychologie van corruptie: macht bevredigt niet alleen ambitie; het eist steeds grotere gruwelen om zichzelf te beveiligen. Macbeths initiële euphorie kurkelt in paranoia, schuld en een houte wanhoop. De kroon die hij greep wordt een kooi; de dolk die hij wield keert zich naar binnen. Aan het einde is hij een arme speler
op een toneel van eigen maken, niets betekenisvol — een getuigenis van machts vermogen om de menselijke ziel uit te hollen.