In de laatste handeling levert Macbeth's dienaar Seyton twee stukken informatie die de tiran's overgebleven illusies laten instorten. Ze komen in snelle opvolging, elk een pijler van zijn valse veiligheid demolerend.
Lady Macbeth's zelfmoord (offstage, geïmpliceerd) verwijdert zijn laatste menselijke anker. Zij was zijn medemisdadiger, zijn anker, de enige getuige van zijn misdaden die ze begreep. Haar dood isoleert hem volledig – en signaleert dat de psychologische tol de eerste slachtoffer geëist heeft.
Dit is de voorspelling's vervulling – en val. De heksen beloofden Macbeth dat hij nooit verslagen zou worden "until / Great Birnam Wood to high Dunsinane Hill / Shall come against him." Hij interpreteerde het als onmogelijkheid (bomen lopen niet). Nu ziet hij de truc: Malcolm's soldaten hebben takken gekapt voor camouflage. Het "onmogelijke" is slechts onverbeeld.
In twintig regels verliest Macbeth zijn partner en zijn voorspelling. Zijn "Tomorrow, and tomorrow, and tomorrow" toespraak volgt direct – niet woede, maar uitgeputte nihilisme. Seyton's nieuws drijft niet alleen plot vooruit; het stript Macbeth tot het metafysische bot. Hij wilde onoverwinnelijkheid; hij kreeg irrelevantie.