King Lear eindigt in onverzettelijke tragedie. Lear sterft aan smart; zijn drie dochters – Goneril, Regan en Cordelia – sterven allemaal (twee door zelfmoord/moord, een door executie). Edmund wordt in gevecht gedood. Alleen Albany en Edgar overleven om de verwoesting te overzien.
Er is geen verlossing, geen herstel, geen troostsluiting – alleen verwoestende verlies. Het stuk's finale beeld is een toneel bedekt met lichamen, de oude koning zijn dode dochter in de armen houdend, wijsheid te laat geleerd hebbend. "The weight of this sad time we must obey" – Edgars afsluitende regel biedt plicht, geen hoop.
Shakespeare onthoudt het publiek zelfs de conventionele tragische troost van poetische gerechtigheid. De goeden sterven met de kwaden; het rijk gaat naar overlevenden gedefinieerd door uithoudingsvermogen, niet deugd. Het is misschien het bleekste einde in de canon.