In Macbeths laatste soliloquy (Macbeth 5.5.17–28), na het horen van Lady Macbeths dood, gebruikt hij drie met elkaar verbonden metaforen voor levens futiliteit:
Het leven is niet meer dan een wandelende schaduw, een arme speler
Die pronkt en zorgt zijn uur op het podium
En dan niet meer gehoord wordt.
Betekenis: Het leven is een korte, onbetekenende uitvoering door een matige acteur die angstachtig "pronkt en zorgt" voor zijn toegewezen tijd, dan verdwijnt zonder spoor.
Betekenis: Het leven is onsubstantieel—een bloed silhouet zonder substantie, diepte of permanentie. Een schaduw heeft geen eigen actie; het hangt volledig af van extern licht.
Het is een verhaal
Verteld door een ijdel, vol geluid en woede,
Betekenisloos.
Betekenis: Het leven is een zinloos verhaal: lawaaiig, chaotisch, emotioneel intense ("geluid en woede"), maar uiteindelijk betekenisloos—verteld door een fool die wijsheid of doel mist.
De metaforen escaleren in nihilisme: acteur (individuele inspanning) → schaduw (ontologische onsubstantiëltijd) → ijdel's verhaal (kosmische betekenisloosheid). Samen drukken ze Macbeths totale wanhoop en de instorting van zijn ambitie uit.