Brutus is getorend tussen persoonlijke loyaliteit aan Julius Caesar — zijn vriend en mentor — en burgelijke plicht aan de Romeinse Republiek. Hij vreest dat Caesars opstapelde macht de republikeinse vrijheid zal uithollen, maar moord is hoogverraad en verraad. Het toneelstuk dramatiseert zijn slaperige overweging, het morele geweld van geweld en de tragische botsing van privésympathie en publieke verplichting.