Schreef Shakespeare niet om zitjes te vullen; theater was al Londons massa-entertainment. Hij schreef om de concurrentie te overtreffen. Vier pilaren verklaren waarom zijn stukken wereldwijd theaters vullen.
Hamlets paralyse, Falstaffs vitaliteit, Lady Macbeths ambitie, Viola's veerkracht – dit zijn geen typen maar psychologische ecosystemen. Ze tegenspreken zichzelf, veranderen, en houden ons bezig omdat ze onze eigen contradicties spiegelen.
Jambische pentameter als de hartslag van Engelse spraak. Metaforen die perceptie herschrijven ('leven is maar een wandelende schaduw'). Neologismen (1.700+ woorden) die ons vocabulaire werden. De poëzie is de ervaring.
Liefde vs. plicht (Romeo en Julia). Machtsvervaging (Macbeth). Gerechtigheid vs. genade (Koopman van Venetië). Identiteit (Twelfth Night). Rouw (Hamlet). Dit zijn geen 'Elizabethaanse thema's' – ze zijn menselijke constanten.
Shakespeare steelt uit bronnen (Plutarch, Holinshed, Bandello) en comprimeert, versnelt en laat botsen gebeurtenissen. Macbeth beslaat jaren in weken. Othello vernietigt een huwelijk in dagen. De pacing is cinematisch vóór het bestaan van cinema.
Een oeuvre die oneindig interpreteerbaar is – feministisch, postkoloniaal, queer, ecologisch, politiek – omdat de fundamenten onschendelijk menselijk zijn. Hij hoefde ze niet interessant te maken. Hij maakte ze onontkoombaar.