Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Drama

Macbeths Morele Instorting: Het Einde Van Act 3, Scene 2

Bij het einde van Act 3, Scene 2 heeft Macbeth een drempel overschreden. De man die aarzelde over Duncan – "Als het gedaan was wanneer 't gedaan is, dan was 't goed / Dat het snel gedaan was" – is verdwenen. Op zijn plaats: een heerser die kindermorden beveelt zonder te knipperen.

Drie Daden Van Morele Bankroet

1. Het Inhuuren Van Banquo's Moord

Banquo was Macbeths strijdbroeder, getuige van de heksenprofetie, vader van de linie die Macbeth vreest. Hem doden is geen politieke noodzaak – het is paranöïde zelfbehoud. Fleance, een kind, toevoegen aan de opdracht haalt elke claim op roekeloosheid-als-staatskunst weg. Het is persoonlijk, wraakzuchtig, generationeel wreed.

2. De Moordenaars Manipuleren

Macbeth huurt niet alleen moordenaars; hij groomt ze. Hij befraagte hun mannelijkheid, roept hun klagtes aan, frameert de moord als loyaliteitstest. "Weet dat het hij was, in tijden verleden, die jullie zo onder fortuin hield." Hij wapent hun wanhoop. Een koning die onderdanen corrumpteert om zichzelf verder te corrumpteren.

3. De Afwezigheid Van Beving

Geen monoloog hier. Geen "O, vol schorpioenen is mijn geest." Alleen koude instructie: "Wees onschuldig van de kennis, lieve schat, / Tot je de daad applaudisseert." Hij schermt Lady Macbeth niet van schuld, maar van medeplichtigheid – zodat ze niet kan ingrijpen. Zijn geweten is niet bekommerd; het is gecauteriseerd.

De Verschuiving

Eerder was Macbeths kwaad aspiratieel – hij wilde de kroon. Nu is het onderhoud. Hij doodt om te blijven doden. De morele horizon is niet Duncan; het is het moment dat hij het gewicht stopt met voelen.

Act 3, Scene 2 eindigt niet met een knal, maar met een stilte waar een ziel was.

Drama

Related Categories