De Molenaar: Chaucer's Schurk In De Canterburyverhalen
Elke pelgrimstocht heeft een chaosagent. In De Canterburyverhalen is dat de Molenaar – dronken, luidruchtig, roodbaardig, duimloos (verloren in een gevecht), en bewapend met een doedelzak en een wraak tegen de Dakdekker.
Waarom Hij De Schurk Is
- Hij kaapt de verhaarvolgorde. De Ridder vertelt het eerste verhaal (edel, ridderschappelijk). De Molenaar – dronken, ongenodigd – brult dat hij het zal "quiten" (beantwoorden). De Gastheer toeigt. Hiërarchie ontwricht.
- Zijn verhaal is een fabliau. Smekelijk, fecaal, hoorndrager-gericht. Nicholas de geleerde verleidt de timmermansvrouw; Absolon de klerk wordt gebrandmerkt op de bil; de timmerman breekt zijn arm vallend uit een vat. De Molenaar geniet van lichamelijke vernedering.
- Hij richt zich op de Dakdekker. De Dakdekker is een timmerman. De Molenaar weet dit. Het verhaal is een gepersonaliseerde belediging verpakt in entertainment.
- Hij bedriegt zijn klanten. Zijn proloog erkent dat hij graan steelt – "een duim goud" per mud. De ontbrekende duim? Beroepsrisico.
Functie In De Kader
De Molenaar belichaamt het carnavaleske: het lage dat het hoge omverwerpt, lichaam boven ziel, lachen als gelijkemaker. Hij is niet kwaad – hij is energie. Zonder hem is de pelgrimstocht een parade van deugd. Met hem is het menselijk.
Chaucer plaatst de schurk aan het begin. De reis wordt direct echt.