In Julius Caesar Acte 3, Scene 2, uitt Antonniet persoonlijke angst voor de dood. In plaats daarvan houdt hij een meesterlijke begrafenisrede die de menigte opzet tegen de samenzwerers. Zijn focus ligt op Caesar te wreken, niet op zijn eigen sterfelijkheid.
De beschrijving van de dood als een "donkere en vreselijke nacht" komt elders voor (bijv. in andere stukken of gedichten), niet in deze scene. Antony is hier politiek berekenend, niet existieel getergd.