Het stuk ondersteunt het beste de "edelmanige wilde"-kritiek op kolonialisme. Caliban, de oorspronkelijke bewoner van het eiland, is initieel onschuldig en verbonden met de natuur. Prospero's "beschavingingsmissie" – taal leren, dienstbaarheid opleggen – corrupt hem, makend Caliban een symbool van hoe kolonisatie inheemse zuiverheid vernietigt en rancune creëert.
Dit spiegelt de Europese rechtvaardiging van imperialisme: inheemsen als kinderachtig voorstellen, hun degradatie dan toeschrijven aan inherent minderwaardigheid in plaats van koloniale geweld.