Shakespeares Romeo en Julia weeft zijn tragedie uit drie verstrengelde thema's die een tienerromans omhoog tillen tot een universele meditatie.
De liefhebbers' passie schendt familieloialiteit, wet, godsdienstconventie en de taal van hun wereld – ze moeten nieuwe metaforen uitvinden omdat de bestaande aan de vete gebonden zijn. Het verbod brandstookt de begeerte; de overtreding maakt de liefde intens.
De proloog kondigt hen aan als "sterengekruist," en de plot vult dit met mechanische precisie: de onbezorgde brief, het mistijdde ontwaken, de gelijktijdige zelfmoorden. Personages roepen fortuin, sterren, bestemming aan als actieve agenten. Het publiek ziet personages worstelen tegen een script dat ze niet herschrijven.
De vete voorafgaat aan de liefhebbers en overleeft hen. Straatbrawls openen het stuk; een dubbele zelfmoord sluit het af. Geweld eist Mercutio, Tybalt, Paris, Lady Montague, en tenslotte de titelpersonages. De vorst vonnis – "All are punished" – breidt schuld uit naar de hele samenleving. Communale haat, ongehinderd, verteert zijn eigen kinderen.
Liefde daagt lot uit maar wordt verbrijzeld door geweld; lot gebruikt liefde om geweld te versterken; geweld creëert de voorwaarden die liefde zowel noodzakelijk als onmogelijk maken. De drie vormen een enkele knoop.