Moderns Engels gebruikt "fulsome" als "overmatig aanhankelijk" of "onschuldig." Maar in Shakespeare's tijd droeg het woord een radicaal andere, viscerale betekenis: "rank, viezig, offensief, of walgelijk." Deze verschuiving begrijpen ontgrendelt de ware kracht van diverse sleutelpassages.
Benedick, Claudio's verliefdheid spotterend, zegt dat Claudio een "fulsome" gezelschap is geworden. Hij bedoelt dat Claudio grof, afstotend is in zijn verliefde gedrag—niet dat hij dik op de complimenten legt.
Falstaff zegt tegen prins Hal: "Gij hebt mij een heel fulsome gezelschap gemaakt." Hij beschuldigt Hal hem te corrupten, hem verwaarloosd, moreel vies te maken—niet overmatig beleefd.
Shakespeare lezen met de moderne definitie vervlaakt zijn beledigingen en morele oordelen. Wanneer een personage iets "fulsome" noemt, roepen ze rot, stank, en corruptie aan. Het is een woord van viscerale walging, niet sociale ongemakkelijkheid.