Protagonistenstatus in Griekse vs. Elizabethaanse tragedie: Een cruciale onderscheid
De stelling "De protagonista is een gewoon persoon" is vals als gemeenschappelijke kenmerk tussen Griekse en Elizabethaanse tragedie. In beide tradities is de tragische protagonist karakteristiek hooggeboren, verheven, of uitzonderlijk — een koning, prins, generaal, of edelman wiens val gemeenschappelijke gevolgen draagt.
Griekse Tragedie: De Aristocratische Vereiste
- Aristoteles' Poetics (Hfdst. 13): Tragedie imiteert handelingen van "ernstig, compleet, en van een zekere omvang" door personen "van hoge reputatie en voorspoed"
- Canonische Voorbeelden: Oedipus (Koning), Agamemnon (Koning), Medea (Prinses/Priesteres), Antigone (Prinses), Ajax (Grote Krijger)
- Functie: Hoge status versterkt de val; de polis lijdt mee met het individu
Elizabethaanse Tragedie: De Edle Protagonist
- Shakespeares Tragedies: Hamlet (Prins), Lear (Koning), Macbeth (Thane/Koning), Othello (Generaal), Coriolanus (Generaal), Antony (Triumvir), Timon (Rijke Edelman)
- Tijdgenoten: Marlowe's Tamburlaine (Overwinnaar), Faustus (Geleerde-Uitzonderlijk); Webster's Duchess (Hertogin), Flamineo (Edelman); Middleton's Revenger (Edelman)
- Domestiek Tragedie Uitzondering: Arden of Faversham, A Yorkshire Tragedy hebben niet-edele protagonisten — maar dit zijn expliciete subgenre-innovaties, niet de norm
Waarom Het Verschil Belangrijk Is
De "gewone persoon" protagonista ontstaat met moderne tragedie (Ibsen, Miller, Williams) — waar het gewone mans lijding tragische waardigheid claimt. Arthur Millers essay "Tragedy and the Common Man" (1949) pleit expliciet voor deze verschuiving. Het toekennen aan Griekse of Elizabethaanse traditie projecteert anachronistisch moderne democratische gevoelens op hiërarchische dramatische vormen.