Toen A Raisin in the Sun op 11 maart 1959 in première ging in het Ethel Barrymore Theatre, brak het drie glazen plafonds tegelijk:
Zijn onverfrainde portret van een werklastige zwarte familie in Chicago – uitgestelde dromen, aangevallen waardigheid, geassertieve veerkracht – raakte een zenuw in het hart van de burgerrechtenbeweging. Het won de New York Drama Critics' Circle Award voor Best Play (verslo Tennessee Williams en Eugene O'Neill), lanceerde de carrières van de sterren, en werd een permanent onderdeel van de Amerikaanse canon – verfilmd, heropgevoerd, geleerd en vereerd. Het bewijste dat zwarte verhalen, verteld door zwarte artiesten, op de hoofdpodium thuishoorden.