Elke vorm van entertainment met acteurs die vandaag de dag populair is, dateert terug tot de oude Grieken. Televisie, film en vooral theater hebben hun wortels in het soort drama dat in Griekenland ontwikkeld werd tijdens de 6e eeuw v.Chr. Wat nog verbazingwekkender is, is dat veel van de teksten van Griekse drama vandaag nog regelmatig worden uitgevoerd, duizenden jaren na hun introductie.
De oorsprong van Griekse theater is geworteld in tragedie en tragedie is geworteld in een rituele dans uitgevoerd ter ere van de Griekse god Dionysos, de god van de kunsten. Dans heette de dithyramb en werd vergezeld door een hymne. De dans moest met intense emotie uitgevoerd worden en de sfeer waarin hij werd uitgevoerd was vaak doordrenkt door de dronkenschap van de deelnemers.
De dithyramb ontwikkelde zich uiteindelijk onder de Dorische Sicyon; dit is de rol van de spreker, die meestal de rol van een priester aannam. Hij introduceerde de dansritueel en sprak vervolgens een dialoog op de achtergrond van de dansers en zangers. Aan het einde van de 7e eeuw v.Chr. had de dithyramb zich over grote delen van Griekenland verspreid en begon prominentie te krijgen.
Nog honderd jaar zou voorbijgaan tot een dichter genaamd Thespis de dithyramb transformeerde in echt drama. Thespis, van wie we het woord thespian hebben, vond de huidige toestand te chaotisch en begon scripts te schrijven. Deze vroege literaire teksten waren de voorlopers van de klassieke Griekse dramas en komediën die vandaag nog worden uitgevoerd.
Griekse stukken werden uitgevoerd in openluchttheaters die aan drie kanten door toeschouwers omringd waren. De koor, een groep acteurs die direct met het publiek communiceerden, bevonden zich in een cirkelvormig gebied bekend als de orchestra. De acteurs op het podium speelden achter het koor, maar voor een gebouw bekend als de Skene. Skene zou later het wortelwoord worden voor het woord decor.
Acteurs in Griekse drama verschillen aanzienlijk van acteurs vandaag. Realisme was niet de regel van de dag, theater was sterk gestileerd. Acteurs die tragedies speelden droegen robes en laarzen die hun statuur verhogden. Maskers, het hoofdelement van Griekse theater, werden ook gebruikt. Maskers waren enorm en bevatten één duidelijke emotionele uitdrukking. Wanneer een acteur een andere rol aannam, zou hij simpelweg het masker wisselen. Er werden maar drie acteurs tegelijk gebruikt en allen waren mannelijk.
Klassieke Griekse tragedies zijn die in de Oedipus-cyclus van Sophocles en de Oresteia van Aeschylus. Griekse tragedie bestond uit twee distincte elementen: de dodelijke fout van de protagonist die leidde tot een boze god die hem achtervolgde en zijn uiteindelijke ondergang die verwoesting bracht tot hen om hem heen.
De maskers voor theater omvatten het komodiemasker evenals het een tragedie symboliseert. Hoewel minder beroemd dan tragedie, vonden de Grieken ook komisch theater uit. De vertegenwoordiger van Griekse komodie is Aristophanes. Zijn werk, evenals dat van mindere schrijvers, stelde het sjabloon voor komodie die zou komen. Griekse komodie is gebouwd op de concepten van continuïteit van orde en een gelukkig einde, wat in direct contrast staat met de onorde en ongelukkige eindiging geassocieerd met tragedie.