Antigone verlijkt de tragische held door een sterrenbeeld van eigenschappen die stereotyperingen overwijlden, waardoor ze een paradigma wordt van ethische moed die millennia overschrijdt.
Ze trotseert Creon om haar broer Polynices te begraven, en stelt goddelijke en familierecht boven staatsbesluit. Haar daad is geen rebellie om de rebellie wil – het is getrouwheid aan een hogere orde.
Ze loopt bewust de dood te lijden voor gerechtigheid, en daagt onrechtmatig gezag uit met onwrikbare overtuiging. Haar ongehoorzaamheid is gecalibreerd, publiek en ze accepteert de gevolgen.
Ze accepteert de dood in plaats van in te len, en wordt een symbool van principiële weerstand. Haar zelfmoord in de grot is geen wanhoop, maar een laatste daad van eigen handelen.
Haar verzet blootstelt het conflict tussen menselijke wet en een hogere morele orde. Creons edict is legaal maar niet rechtvaardig; Antigones handelen is illegaal maar juist.
Antigone vertegenwoordigt de strijd van het individu tegen onderdrukking, resonerend van het oude Athene tot moderne weerstandsbewegingen. Ze is geen slachtoffer – ze is een getuige.
Door deze eigenschappen transcendeert ze geslacht, tijdperk en genre, en wordt een permanente referentie voor geweten in conflict met macht.