Holden Caulfield's blik op de volwassen wereld is onverminderd bleek. Voor hem zijn volwassenen hypocriet, oppervlakkig, en fundamenteel onauthentiek – wat hij beroemd labelt als "phonies" die sociale maskers dragen en echte gevoelens missen. Diepe vervreemding ontstaat niet uit het niets; het bouwt op een reeks scherpe, pijnlijke observaties die evenveel onthullen over Holdens gewonde adolescentie als over de samenleving die hij bewoont.
Volwassenen, in Holdens ogen, doen constant alsof ze iets zijn wat ze niet zijn. Ze verbergen echte motieven achter beleefde gesprekken, professionele persona's, en sociale rituelen. Of het nu een directeur is die welgestelde ouders bezweet of een vreemdie die lege platituden aanbiedt, Holden detecteert een kloof tussen optreden en realiteit die als verraad voelt.
Hij ziet materialisme elk domein besmetten: financiën, onderwijs, zelfs entertainment. Scholen als Pencey Prep worden bedrijven die prestige verkopen; Hollywood verandert menselijke verhalen in gecommodificeerd spektakel. Voor een tiener die vasthoudt aan onschuld, voelt deze alomtegenwoordige commodificatie als diefstal van iets sacraals.
Volwassenen prediken deugd terwijl ze laster oefenen. Holden ziet het steile contrast tussen publieke moraal en privé-gedrag – met name seksuele dubbelzinnigheid. Dezelfde figuren die lezen over zuiverheid, plegen affaire, exploitatie, of grove praat achter gesloten deuren. Deze dubbele standaard bevestigt zijn verdenking dat volwassen moraal performatief is, niet geleefd.
Misschien meest pijnlijk is het gevoel dat volwassenen simpelweg opgegeven hebben. Ze hebben jeugdpassie geruild voor cynisme, idealisme voor resignatie. Holden rouwt om deze verlies als een soort spirituele dood – "phony" worden lijkt synoniem met volwassen worden.
Holdens minachting is niet puur filosofisch; het is diep persoonlijk. Hij voelt zich misbegrepen, niet-ondersteund, en hard geroeld door de volwassenen in zijn leven – leraren die hem schorsen, ouders die hem tussen scholen schuiven, vreemden die zijn rouw afwijzen. De wereld verwacht dat hij "het spel speelt", maar niemand legt de regels uit of erkent zijn pijn. Zijn broer Allie's dood heeft hem geplaagd, maar geen volwassene helpt hem het verwerken.
Toch laat Salinger de kritiek niet ongetemd. Personages als Mr. Antolini bieden vliedende maar echte vriendelijkheid – luisteren zonder oordeel, bescherming en eerlijk advies bieden. Deze momenten wissen Holdens wereldbeeld niet, maar vercompliceren het, suggereerend dat authenticiteit wel volwassenheid kan overleven, zelfs als het zeldzaam is.
Uiteindelijk is Holdens wantrouwen een verdedigingsmechanisme tegen een wereld die hem niet beschermde. Zijn "phoniness" radar is hyper-scherp omdat de stakes existenceel zijn: als volwassen worden betekent phony worden, dan voelt ouder worden als een lot erger dan de dood. De kracht van de roman ligt in het laten voelen van het gewicht van die vrees, zelfs als we de beperkingen ervan herkennen.