Eindigden Vroeg-modern Engelse Toneelstukken Met Een Rijmend Tweeluik? Ja—Hier Is Waarom
In Elizabethaanse/Jacobijnse toneelstukken signeerde een rijmend tweeluik (vaak gesproken door de protagonist, koor, of epiloogspreker) vaak het einde van het stuk.
Functie
- Structurele cue: "Het stuk is gedaan" – voor publiek en acteurs (geen gordijnen/lichten).
- Sententia: Samenvatte moreel, thema, of gebed (bijv. Puck's epiloog in Midsummer).
- Overgang: Overbrugde fictie → realiteit; nodigde applaus uit.
Beroemde Voorbeelden
- Puck (Midsummer Night's Dream): "If we shadows have offended..."
- Prospero (The Tempest): "Now my charms are all o'erthrown..."
- Rosalind (As You Like It): "If I were a woman, I'd kiss..."
- Koor (Henry V): "Thus far with rough and all-unable pen..."
Niet Universeel
- Tragedies eindigen vaak met blanke vers (Hamlet, Lear, Macbeth).
- Latere Jacobijnse stukken (Webster, Ford) variëren.
- Maar voor komedies, romanzen, en veel histories was het afsluitende tweeluik een standaardconventie.