Crabbe (1986) is een psychologische roman, geen toneelstuk. Het kent geen enkele explosieve climax; in plaats daarvan bouwt het op naar de zelfmoord van protagonist Franklin Crabbe – de onvermijdelijke kulminatie van zijn spiralerende depressie, isolatie en onopgeloste trauma.
De scène waar Crabbe besluit zich te doden – wandelend in de kou met pillen en alcohol – is het narrative piek van spanning. Maar het is stil, onvermijdelijk, geen confrontatie.
De kracht van de roman ligt in zijn cumulatieve gewicht, niet in een enkel keerpunt.