* De brutaliteit van de politie: Op de beelden was te zien hoe blanke politieagenten, met flagrante minachting voor de wet en het menselijk fatsoen, vreedzame demonstranten aanvielen met traangas, knuppels en zelfs paarden. Het geweld was schokkend niet uitgelokt en schijnbaar willekeurig, waardoor het diepgewortelde racisme en de vooroordelen die in het Zuiden bestonden, aan het licht kwamen.
* Het enorme aantal demonstranten: De marsen in Selma waren enorm, waaraan duizenden mensen deelnamen. Dit demonstreerde de brede steun voor stemrecht en de vastberadenheid van Afro-Amerikanen om voor gelijkheid te vechten.
* Het schril contrast met het ‘ideale’ Amerika: De beelden van de marsen en het geweld tegen demonstranten stonden in schril contrast met het beeld van Amerika als een democratische en rechtvaardige natie. De beelden daagden het verhaal van een kleurenblinde samenleving uit en brachten de realiteit van rassendiscriminatie onder de nationale aandacht.
* De kracht van televisie: Televisie was in de jaren zestig nog een relatief nieuw medium en het vermogen ervan om live-evenementen uit te zenden had een krachtige impact. Het zien van de gebeurtenissen in Selma op hun schermen bracht de strijd voor burgerrechten naar de huiskamers van de Amerikanen, waardoor een gevoel van directheid en persoonlijke verbondenheid met de kwestie ontstond.
De Selma-marsen en de televisieverslaggeving over het geweld speelden een cruciale rol bij het veranderen van de publieke opinie en leidden uiteindelijk tot de goedkeuring van de Voting Rights Act van 1965.
Het is belangrijk op te merken dat hoewel de beelden veel Amerikanen choqueerden, er nog steeds velen waren die onverschillig bleven of zelfs tegen de burgerrechtenbeweging waren. De gebeurtenissen in Selma vormden echter een keerpunt in de strijd voor rassengelijkheid, en blijven een krachtige herinnering aan het belang van vechten voor gerechtigheid en gelijkheid.