De geteleviseerde geweld van "Bloody Sunday" (7 maart 1965) op de Edmund Pettus Bridge schokte de natie om vier samenhangende redenen:
Kijkers zagen gewapenvrije, vredelievende marsers (inclusief vrouwen en ouderen) geslagen met knuppels, gesweept, getrapt door paarden, en begooid met traangas door Alabama-staatstroepers. Het contrast tussen gedisciplineerde geweldloosheid en staatsbarbarie was moreel verhelderend.
TV-nieuws (ABC onderbrak Judgment at Nuremberg voor beelden) bracht rauwe, onbewerkte geweld in woonkamers dezelfde dag. In tegenstelling tot kranten, creëerden bewegende beelden van bloedende demonstranten viscerale empathie en ontzag.
De beelden onthulden de wetteloosheid van "wets handhaving"—Sheriff Clark's posse handelend als een wit supremacistische militie—wat het verhaal van geordende, paternaalistische segregatie vernietigde.
Publieke druk dwong LBJ de Stemwet in te brengen (ondertekend 6 aug 1965). De beelden veranderden een regionale strijd in een nationale morele noodsituatie.
Let op: Niet alle Amerikanen waren geschokt; segregatieverdedigers verdedigden het geweld. Maar de mediaan publieke opinie verschuifde decisief.