De aanslag van De Raaf is onmiskenbaar de aankomst van de raaf zelf.
Het gedicht opent met de verteller in een statische toestand: rouwend om Lenore, vergeetachtige kennis lezend, drijvend naar slaap op een bleke decembermiddernacht. Dan - tap, tap, tapping at my chamber door. De raaf binnenkomt, zet zich op de buste van Pallas, en breekt de status quo.
Deze enkele gebeurtenis:
Zonder de raaf's intrede is er geen gedicht. Het is de katalysator, de antagonist, en het symbool alles in één.