Het Capitool: Dit is het meest voor de hand liggende antwoord. Het Capitool, met zijn weelderige levensstijl en wrede spelletjes, is de duidelijke tegenstander. Zij zijn verantwoordelijk voor de Hongerspelen, de onderdrukking van de districten en het lijden van talloze mensen. President Snow, de leider van het Capitool, is een symbool van hun tirannie.
De spelmakers: Deze individuen ontwerpen en manipuleren de Hongerspelen, waardoor ze een brutaal spektakel worden voor het vermaak van het Capitool. Ze werken er actief aan om het drama en het gevaar te vergroten, waardoor ze een directe bedreiging vormen voor de eerbetoon.
De andere eerbetoon: Hoewel ze allemaal gedwongen worden deel te nemen aan de Spelen, beschouwen veel eerbetoon de anderen als hun vijanden. De noodzaak om te overleven dwingt hen tot conflicten, en allianties kunnen snel veranderen, waardoor de eerbetoon zowel potentiële bondgenoten als rivalen worden.
Het systeem: Naast individuen is het hele systeem van onderdrukking dat door het Capitool wordt opgelegd de echte vijand. Dit geldt ook voor de armoede, de ongelijkheid en het gebrek aan vrijheid waar de wijken mee kampen. Katniss' strijd is niet alleen tegen individuen gericht, maar tegen het systeem zelf.
De Hongerspelen zelf: De Spelen zijn niet zomaar een competitie, ze zijn een instrument van controle en angst dat door het Capitool wordt gebruikt. De Spelen zelf zijn een symbool van onderdrukking, en Katniss' verzet daartegen is een strijd om overleving en vrijheid.
Uiteindelijk presenteert The Hunger Games een genuanceerde weergave van conflicten. Er is niet één duidelijke vijand. Het is het complexe samenspel van deze verschillende krachten die het verhaal aandrijven en de spanning en het drama van het verhaal creëren.