Mary Shelley's Creature vormt diepe, tragische banden met verschillende personages, elk weerspiegelen een ander facet van zijn bestaan:
Schepper en schepseling delen ambitie, isolatie en uiteindelijke verantwoordelijkheid voor de verwarring die volgt. De Creature is Victor's donkere reflectie — wat er gebeurt wanneer kennis wordt nagejaagd zonder wijsheid of compassie.
De poolontdekkingsreiziger deelt de Creature's dorst naar kennis, diepe eenzaamheid en status als maatschappelijk uithangje. Walton is de enige mens die luistert naar de Creature's volledige verhaal zonder direct geweld.
De Creature's verlangen naar hun liefde en acceptatie — en zijn verwoesting wanneer ze hem verwerpen — spiegelt Victor's oorspronkelijke verlatenheid. Hun huisje vertegenwoordigt de domestieke warmte die hij nooit kan hebben.
Shelley's meesterstreek is het maken van de Creature's diepste relatie de met ons. Door zijn articuleren lijding, dwingt hij lezers universele thema's te confronteren: vooroordelen tegen de Anderman, de wreedheid van verlatenheid, en de gevolgen van ongeremde ambitie. Wij worden zijn confessor, zijn jury, en — misschien — zijn enige echte gezelschap.