Jean-Baptiste-Siméon Chardin (1699–1779) verwierf de frivoliteit van de Rococo-aristocratie om schoonheid te vinden in de stille waardigheid van het domestieke leven. Zijn onderwerpen waren revolutionair in hun alledaagsheid.
Chardin verheff het banale tot het monumentale. Hij schilderde wat anderen negeerden, met een technische meesterwerk (vooral van licht op reflekterende oppervlakken) dat tijdgenoten als Diderot verbazingwekte. Zijn realisme en empathie beïnvloedden 19e-eeuwse Realisten (Courbet, Manet) en zelfs modernisten (Cézanne, Braque, Morandi) die in zijn bescheiden objecten de fundamenten van picturale structuur zagen.
In een eeuw geobsedeerd met mythologie en monarchie, zei Chardin: deze koperen pan, deze kinderconcentratie, deze dienstbodes arbeid – dit is waardig van kunst. Die stille insistentie veranderde schilderkunst voorgoed.