Eerste conflict:
* Bard: Thorin wantrouwt Bard aanvankelijk en beschuldigt hem ervan de Arkenstone te hebben gestolen en deze voor zichzelf op te eisen. Dit wordt gevoed door het feit dat Bard een mens is, een soort die Thorin als minderwaardig beschouwt. Hij weigert in te gaan op Bards pleidooien voor de dwergen om Dale te helpen herbouwen.
* Elvenking: Thorins relatie met de Elvenking wordt gekenmerkt door achterdocht en wrok. Hij geeft de elfen de schuld dat ze verantwoordelijk zijn voor de verbanning van de dwergen uit hun thuisland en gelooft dat ze de schat proberen te stelen. Thorin weigert de schat met de elfen te delen en weigert het recht van de Elvenkoning te erkennen om deze op te eisen.
Verschuivende dynamiek:
* Bard: Na de Slag om de Vijf Legers worden Thorins opvattingen over Bard milder. Hij is getuige van Bards moed en leiderschap tijdens de strijd, en hij begint hem als een waardige tegenstander te zien.
* Elvenking: Ondanks dat hij aanvankelijk boos was over de acties van Thorin, toont de Elvenking medeleven met de dwergen en hun benarde situatie. Hij is bereid om met Thorin te onderhandelen en helpt hem zelfs tijdens de strijd tegen Smaug.
Oplossing:
* Bard: Thorin geeft uiteindelijk toe aan de eisen van Bard en erkent zijn recht op compensatie voor de schade veroorzaakt door Smaug. Hij stemt ermee in een deel van de schat te delen, waarmee hij blijk geeft van een groeiend begrip van de behoeften van anderen.
* Elvenking: De Elfenkoning, hoewel nog steeds op zijn hoede, stemt ermee in de dwergen te helpen tegen de orks. Deze alliantie demonstreert een fragiele vrede tussen de dwergen en elven, en voorspelt een mogelijke toekomst van samenwerking.
Uiteindelijk leren Thorins relaties met Bard en de Elvenking hem waardevolle lessen over het belang van empathie, compromissen en het erkennen van de behoeften van anderen. Hij leert dat alleen focussen op het terugwinnen van zijn voorouderlijke schat niet genoeg is, en dat begrip en samenwerking met anderen cruciaal is voor een duurzame vrede.